| Gepost door: Ralph Plug | Maandag 20 Februari 2012 - 8:23 |
Ergens halverwege Mirror Man, het tweede nummer op Switch Opens’ nieuwe plaat Joint Clash, dacht ik even naar twee verschillende platen tegelijk te luisteren. Zo erg zelfs, dat ik Joint Clash uit heb gezet om te kijken waar toch die vermaledijde saxofoons vandaan kwamen. Het is een tekenend moment voor de band en het album, waarop diverse stijlen samengebracht worden tot één geheel, zij het soms klinkend alsof de bandleden wars van elkaars spel hun eigen ding proberen te doen.
De muziek op Joint Clash laat zich misschien het beste omschrijven als een stilistisch losgeslagen, meer psychedelische Tool. De wisselwerking tussen ingetogen, haast gedragen momenten en een volledige en luide kakofonie van geluid zorgt ervoor dat de vijftig minuten durende plaat tot aan de laatste seconden interessant blijft, en aangezien er om iedere hoek een nieuwe verrassing op de loer ligt wordt het ook nergens saai. Nadeel is dat Joint Clash een album is waar lang niet iedereen mee uit de voeten zal kunnen, en de licht progressieve rock van Switch Opens vraagt meer dan eens de volle aandacht van de luisteraar, waardoor het ook niet het meest toegankelijke album van de laatste tijd is. Qua spel is er echter weinig aan te merken, en of het nu om het puike gitaarwerk in Pompous Pumping Heart of de onverwachte saxofoon tijdens Mirror Man is, is er in muzikaal opzicht voldoende te genieten.
Dat Switch Opens niet voor één gat te vangen is, blijkt met deze prima plaat. Acht zeer afwisselende songs op een uiteindelijk toch coherent klinkend album is wat de heren leveren, en liefhebbers van het reeds genoemde Tool en aanverwante geluiden doen er goed aan dit plaatje eens te beluisteren.
Tracklisting:
| * Reageer |
